cumartesi günü eyüp sultan camisine gittim.seyfettin hocanın rutin cumartesi günü vaazlarından biri vardı yine.süleymancılar geliyor dinlemeye ,aslında kimdirler ,necidirler pek bilmiyorum .biliyordumda unuttum daha sonra ,zaten ne önemi varki herkesin yolu bir değilmi sonuçta .Eyüp sultan camisine girdiğim anda son derece bildiğim bir ruhani hava kaplıyor bedenimi.sıcacık,sanki oraya aitmişim de belli bir zaman uzaklaşıyormuşum ,sonra yeniden özlemle evime giriyormuşum gibi hissediyorum.gözlerim doluyor her adım atışımda.birde sağda solda oturanlar yada namaz kılıp kur'an okuyanlar arasında hep ashab-ı kiram dan yada osmanlı döneminden insanlar varmış gibi zannederim.Hüzünlü oluşumun tek nedeni de bu herhalde,hep bir özlem var eskiye karşı.keşke diyorum, keşke..o zaman larda yaşasaymışım diyorum.Ama takdir i ilahi.Yaradanın işine karışmak ne haddimize.bizim için hayırlısı buymuş demekki.sabır ya rab.Bildiğim kesin bir şey varsa bu zaman benim zamanım değil .çok gerilerde kalmışım aslında şu zamana ayak uydurmak gibi bir niyetimde yok hani.Ağzımda hep aynı kelime...gittiği yere kadar..çok sıkıyor bu hayat beni ama, sorumluluklarımda var farkındayım .herhalde beni ayakta tutan şey de o olsa gerek.tanıdığım yada sahip olduğum herkes benden bir şeyler bekliyor.ama ben kimseden bir şey beklemiyorum.